[ ความลับ - ดนตรี - คุกกี้ - หัวใจ ]*

ความหวาดหวั่นของ เจ้าชายผลึกแก้ว และ ความหวั่นใจของ เจ้าหญิงขนมผิง

ณ ดินแดนแห่งน้ำแข็ง

ขาวโพลน

อันไกลโพ้น

เจ้าชายผลึกแก้วคอยดูแลหุบเขาผลึกน้ำแข็ง

มิให้ละลาย

มิให้น้ำแข็งต้องร้องไห้ ไหลริน

มีแต่ความเงียบปกคลุมผลึก

พร้อมกับ

การดูแล ความลับ แห่งน้ำแข็ง

มิมีแม้ สายลมไหว

ท้องฟ้ามืดมิด มิมีแม้แสงดาว

มีแต่ ความหนาวเย็น ที่เจ้าชายหวงแหน

ณ อีกฟากของผลึกน้ำแข็ง

บางสิ่ง

ที่ผลึกแก้วหันหลังให้

ความอบอุ่น

เหน็บหนาว

กั้นกลาง ด้วย ทะเลสาบแห่ง สายลม

ณ นครแห่งคุกกี้

แฝงไว้ซึ่ง

ความหอมกรุ่น และ ความอุบอุ่นที่น่าหลงไหล

ความหอมหวานที่ปกคลุมนคร

พร้อมกับ

อะไรบางอย่าง ใน คุกกี้

เจ้าหญิงขนมผิง

ดูแล หวงแหน

ในความลับ ของคุกกี้ที่หอมหวาน

มิมีแม้ความเศร้า

ท้องฟ้าสว่างสดใส มิมีแม้น้ำตา

มีแต่กลิ่นหอมอันแสนตรึงตรา ที่เจ้าหญิงรัก

สองฟาก

ที่แตกต่าง

ด้วยความอบอุ่น และเหน็บหนาว

หากแต่มิได้ แยกจาก

ด้วยสิ่งที่

เรียกว่า ความลับ

เจ้าชายผลึกแก้ว

มิเคย

ริ้มรส ความอบอุ่น ที่หอมหวาน

ด้วยหวาดกลัว

ว่า ผลึกน้ำแข็ง

ต้องร้องไห้ หลั่งริน และ จากไป

เจ้าหญิงขนมผิง

มิเคย

ได้รู้จัก ความหนาวเย็น ที่น่าพิศวง

ด้วยหวั่นใจ

ที่ คุกกี้

ต้องเหน็บหนาว และ หลับไหลลง

สายลมที่กั้นกลาง

หวั่นเกรง

ในความโดดเดี่ยว ที่รอการยึดครองในไม่ช้า

จึง เคลื่อนไหว

แวะเวียนไป

กักตุนความหอมกรุ่นของ คุกกี้

ผลึกน้ำแข็ง

รู้สึก

ถึงความหอมหวาน อบอุ่น

กระแสลม ลัดเลาะ

ตามแผ่นผลึก

หอบความหอมที่อบอุ่น กลิ่นสุดท้าย ไปถึงเจ้าชายผลึกแก้ว

สายลมย้อนกลับ

หอบนำความหนาว

จากผลึกน้ำแข็ง ที่น่าเกรงขาม สวนทางไปยังนครคุกกี้

คุกกี้ ประหลาดใจ

กับสายลม

ที่หนาวเย็น น่าค้นหา

พัดผ่าน

ไปตามนคร

นำความหนาวเย็น สายสุดท้าย ไปปะทะกายเจ้าหญิงขนมผิง

เจ้าชาย...เจ้าหญิง

รู้สึก

ในสิ่งที่แตกต่าง และ ความลับที่ซ่อนอยู่

สิ่งที่แตกต่าง

แต่แฝงกายเงียบงัน

ด้วย ความเหมือน อันน้อยนิด

เจ้าชายผลึกแก้ว

เดินทาง

ตามหา ความอบอุ่น ที่ผลึกน้ำแข็งกั้นไว้

เจ้าหญิงขนมผิง

ติดตาม

ค้นหา ความหนาวเย็น ที่ซ่อนเร้น

เจ้าหญิง...เจ้าชาย

อยู่แค่ตรงข้าม

แต่กั้นกลาง ด้วยสายลม

ความลับ ที่ค้นหา อยู่ตรงหน้า

เพียงแค่ เจ้าชาย เจ้าหญิง...เจ้าหญิง เจ้าชาย

หายหวาดกลัว หวาดหวั่น กับสิ่งที่ ฝังใจ

ทะเลสาบแห่งสายลม

พัดกาย สองร่าง

ด้วยกระแสแห่ง ความหวัง

สองกาย

รู้สึก ใน

ความแตกต่าง ที่ตามหา

สองนคร

รับรู้ ถึง

ความลับ ที่ซ่อนเร้น

ความอบอุ่น

แผ่ซ่าน

ปกคลุม กายเจ้าชายแห่งผลึก

นี่หรือความอบอุ่น อบอุ่นเหลือเกิน

พร้อมกับ

ความหอมกรุ่นของ คุกกี้ที่เจ้าหญิงหยิบยื่น

เจ้าชาย

ริ้มรส

ความลับ ในคุกกี้

.....หอมที่สุด....

....หวานที่สุด...อร่อยที่สุด....

สิ่งที่สำคัญถูกเปิดเผย คือ ความรัก ในความลับของคุกกี้

สิ่งสุดท้ายที่เจ้าหญิงขนมผิง

ใส่ลงในคุกกี้ทุกชิ้น

คือ ใจ ที่เปี่ยมด้วยรัก

เจ้าชายผลึกแก้ว

ได้รับ ความลับ ความรัก ทีค้นหา

ด้วยการนำทางของ สายลมแห่ง ความหวัง

แต่เจ้าหญิง

มิรู้ได้ถึง

ความลับ แห่งน้ำแข็ง

เพียงสิ้นความคิด

เพียงสิ้นสายกระแสแค่เพียงเสี้ยวลม

เพียงเท่านั้น ความลับแห่งน้ำแข็งเริ่ม เปิดเผย

ร่างกายผลึกแผ่นของเจ้าชาย

เริ่มร้องไห้

เริ่มรินไหล

จากผลึกที่แข็งแกร่ง

แปรเปลี่ยน เป็น

สายน้ำที่ไหลริน

....แข็งแกร่งที่สุด....

....ใหญ่โตที่สุด....อ่อนไหวที่สุด....

สิ่งที่เจ้าหญิงค้นหา คือ ดนตรีแห่งสายน้ำ ที่ไหลริน

นี่เอง ความหนาวเย็น

นี่เอง ความไพเราะ

นี่เองหรือ คือ กระแสน้ำ

แต่เจ้าหญิง

มิต้องการ

ความสูญสลาย

มิต้องการเพลงแห่งสายน้ำที่ไพเราะ

มิต้องการความหนาวเย็นใดๆ

หากแต่ เป็นเจ้าชาย ที่เจ้าหญิงต้องการ

เพียงสิ้นความคิด

สายลม

ข้าวอนเวลาให้ย้อนกลับ มิได้หรือ

ข้ามิต้องการสายน้ำที่ไพเราะ

ข้ามิต้องการความลับใดๆ

ข้าขอแค่ ให้เจ้าชายอยู่ตรงหน้า และรับรู้จากกระแสลมที่พัดผ่านเพียงเท่านั้น

เจ้าชาย

เผยความลับ สุดท้าย

ที่มิอาจรู้ได้ นอกจากสายกระแสที่ไพเราะ

เพลงแห่งสายน้ำนี้

มีเพียงผู้เดียวที่จักได้รับรู้

คือ ผู้ที่ให้ ความรัก ประจักษ์แก่ เจ้าชาย

แม้อบอุ่นเพียงใด

หากขาดรักที่ จริงใจ

สายกระแสนี้ ก็มิหลั่งริน ออกจากใจข้าได้

เจ้าหญิง

เข้าใจใน ความลับ ความรัก

ที่แท้จริง

เพียงสิ้น ความคิด ความเข้าใจ

ของ

เจ้าหญิงขนมผิง

เจ้าชายผลึกแก้ว

ก็สิ้นผลึก

เหลือเพียง เสียงกระแสสุดท้าย ที่เจ้าชาย ฝากให้ ด้วยใจ

น้ำตาของเจ้าหญิง

ไหลริน

ย้ำลงรอยเดิมของกระแส ฝากรักไว้ ครั้งสุดท้าย

สิ้นเสียงกระแส

เจ้าหญิง หันกาย

กลับสู่นคร ด้วยรักที่เจ้าชาย มอบให้

เพียงก้าว

เสียงกระแสสายที่ไพเราะ

เริ่มหลั่งไหลอีกครั้ง

มิใช่เจ้าชายผลึกแก้ว ที่เจ้าหญิงหวัง

แต่เป็น ผลึกน้ำแข็ง

ที่ไหลรินไพเราะ คุ้นหู อย่างที่เคยยินเสียง

นี่หรือ

ความรักทั้งหมด

ของ เจ้าชาย

เจ้าหญิง หันกายกลับอีกครั้ง

พร้อมกับสายกระแส

ที่เดินทางไปยังนคร ข้างกาย พร้อมกับเธอ

แม้เจ้าชาย ไม่คงอยู่ ณ ที่นี้

แต่ ดนตรี แห่งสายน้ำ

ยังคงไหล หล่อเลี้ยงใจของเจ้าหญิง ไม่สิ้นสุด

นครนี้ จึงพรั่งพรู ไปด้วย

คุกกี้ที่ หอมด้วยรัก อบอุ่นด้วยใจ

และไอหนาว ที่ปะทะกาย พร้อมกับดนตรีแห่งกระแสสายที่ ไม่มีวันหมด

--------------------------------------------------------------------------------

แม้ว่า เจ้าชาย ต้องจากไป แต่รักที่เจ้าชายผลึกแก้ว มีต่อ เจ้าหญิงขนมผิง ยังคงอยู่ ไม่เสื่อมสลาย รักที่ยอมพลีให้ด้วยกาย ด้วยใจ แม่รู้ว้าตัวเองจ้องจากไป ช่างยิ่งใหญ่นัก แต่ใครจะรู้ ว่าการอยู่รับรู้ความจริงของการ สูญเสีย เจ็บปวดยิ่งกว่าการจากลาเสียอีก แต่กระนั้นแล้ว เจ้าหญิงขนมผิง ก็ยังคงอยู่ได้ ด้วยดนตรีแห่งกระแสสาย ที่ เปี่ยมด้วย " รัก " และมิอาจ ลืมเลือนได้

--------------------------------------------------------------------------------

จบแล้วค่า ยาวไปนิส แหะ แหะ ดองไว้นาน มาอัพทีก็ใส่ซะเยอะเลย เรื่องนี้แต่งเองเรื่องแรกอ่า ไม่รู้จะเป็นไงมั่ง ก็ บอกกล่าวกันได้นะฮับ ตั้งใจเขียน เขียนได้ไงเนี่ย ยังงงตัวเอง

ปล. อัพแล้วน้าพี่ส้ม ป่าม ป๊าม เต็นท์

ปล. ป่าม ป๊าม หายหวัดไวๆ นะ แหะ แหะ

ปล. ต๊อบ อยากดูหนังอ่า พี่เค้าตัดต่อเสร็จ อย่าลืมนะ 55+

ปล. สุดท้าย อย่าลืมอ่านหนังสือกันน่อ จาสอบและน้า

ลป. กู้มาได้แล้วนะฉ้มม~ดีใจแทบแย่แหนะ^^ (palmie)