00.00
...
21 ขวบ
อายุมากขึ้นเรื่อยๆ
ความรับผิดชอบก็มากขึ้นเรื่อยๆ สินะ
...
อวยพรให้แก่ตัวเอง
ขอให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีอีกปี
...
รักแม่
รักป๋า
รักน้องรุ้ง
...
อวยพรแก่คนที่เกิดวันเดียวกัน
มีความสุขด้วยกันค่ะ
...
เป่าเค้กก้อนโตตตตตตตตตตต
ฟู่~~
^ ^
ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมยียนกันเสมอค่ะ
ความเครียด
อยู่ใน
รูขุมขน
ความเครียดมันไม่เข้าใครออกใครจริงๆ
ไม่สิ
ความเครียดมันเข้ามา แล้วไม่ยอมออกไปตะหากล่ะ
ความเงียบครอบงำ
ความเครียดก็ตามมา
21 คน เครียดกันทั่วหน้า
ลอยคอกลางมหาสมุทร
เมื่อไหร่พวกผู้ใหญ่เห็นแก่ได้มันจะตายๆไปให้หมดโลกซะที
เรื่องเก่ายังไม่ทันหาย
เรื่องใหม่ก็เข้ามา
ทำอะไรไม่ถูก
ทำนู่นก็ไม่ดี นี่ก็ไม่ได้
เฮ้อ
ลำบากใจ
มีแต่เรื่อง
เรื่องเดิมๆ
เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย เหนื่อย
เฮ้อ
น้ำตาจะไหล
ปล. ระบายความเครียดนิดหน่อยนะคะ พูดไปมันก็เท่านั้น อย่าเครียดตามกันนะ
ปล. คิดถึงทุดคนนะคะ
ปล. นานาจิตตัง ก็แค่นั้น
เรา
รัก
กัน
อัพช้าไปวันนึง
แต่ยังไงก็รักแม่เท่ากันทุกวันนะคะ
^ ^
กลับบ้านไป 2 วัน2 คืน
ทั้งพี่และน้ามานั่งสังสรรกันที่บ้าน
ที่บ้านครึกครื้นกันตลอดช่วงเย็นจนดึก
วันแม่ปีนี้ฉันคิดนานมากว่าจะซื้ออะไรให้แม่ดี
แม่บอกว่าปีนี้ไม่ต้องซื้อพวงมาลัยนะ มันแพง
โอเคค่ะ สนองต่อความต้องการ
เลยซื้อเป็นมาลัยสบู่ให้แม่
จะซื้อเสื้อใส่กับน้อง แต่เงินก็ไม่อำนวยสักเท่าไหร่
มาคิดได้
ราคาของไม่สามารถวัดระดับความรักที่มีให้กันได้
มันไม่ใช่ข้ออ้างแน่นอนค่ะ
แม่คงไม่ดีใจนักหากมารู้ว่าของที่ลูกซื้อมา
ต้องทำให้ลูกอดข้าว - -"
ปีนี้เลยซื้อนมตราหมีให้แม่ค่ะ
ก็ดูธรรมดาล่ะนะ
แต่ก็แกะฉลากออกแล้ววาดรูปติดให้ใหม่
เป็นนมตราแมว ^ ^
ฉันเป็นคนนึงที่ไม่ค่อยได้บอกรักแม่มากนัก
อาจแทบไม่เคยพูด
ฉันมักแสดงออกด้วยการกระทำแทน
ถ้าอยู่บ้านฉันกอดแม่ทุกวัน มากกว่าวันละครั้ง
นอนตักแม่ 2 วันครั้ง
อ้อนแม่วันละหลายๆ ครั้ง
ก่อนฉันมาอยู่หอ ฉันคุยโทรศัพท์กับเพื่อนเกือบทุกวัน
แต่พอมาอยู่หอ
คนแรกที่ฉันมักโทรหาเมื่อมีเวลา
เมื่อไม่สบายใจ หรือเมื่อดีใจจะเป็นแม่เสมอ
ทุกเย็นตอนกลับถึงหอ
บางวันก็มากกว่าวันละครั้ง
และเราจะลงท้ายว่า "เรารักกันนะ"
อาจจะไม่ทุกครั้ง นานๆ ครั้ง
แต่ฉันเองก็รักแม่เสมอ รักเหมือนเดิมทุกวัน
พูดไปมามากมาย
สุดท้ายก็สรุปสั้นๆแค่ว่า
รักแม่
แม่มีฉันกับน้องและก็คงบอกได้เลยว่าเป็น 2 คนที่แม่รักที่สุด
สำหรับฉัน แม่บอกว่าห่วงน้อยลง
เพราะโตแล้วดูแลตัวเองได้แล้ว
ฉันเองก็รู้สึกอย่างนั้น
ก็ผ่านวิกฤตของวัยรุ่นมานานแล้วนี่เนอะ
เหลือแต่น้องที่แม่ยังห่วงนักหนา
เราห่างกัน 7 ปี
ฉันอยูปี 3 น้องอยู่ ม2
ฉันเองก็พอเข้าใจน้องนะว่าวัยรุ่นตอนนี้เป็นไง
แต่จะให้แม่เข้าใจและรับได้ทุกอย่างก็คงไม่ได้
ฉันไม่ใช่พี่ที่จะทำอะไรให้น้องมากมายนัก
ได้แต่บอกว่าถ้าไม่ได้มาถามแล้วจะสอน
ฉันและแม่อยากให้น้องทำอะไรได้ด้วยตัวเองมากกว่านี้
ครั้งนี้ที่ฉันกลับบ้าน
ฉันก็ยังเห็นแม่ต้องกลุ้มใจกับเรื่องเหล่านี้
แม่เป็นแม่ที่ดีที่สุดมำหรับฉันและน้องแล้ว
ส่วนนึงคงเป็นเพราะน้องที่ยังไม่คิดให้มาก
ส่วนนึงอาจเพราะฉันที่ยังสอนน้องได้ไม่ดีพอ
ฉันอยากจะทำให้แม่ไม่ต้องกลุ้มใจอีก
ปล. กลับมาสู่งานมากมายอีกครั้ง
ปล. ขอบคุณพี่หงส์ที่แวะมาเยี่ยมเสมอค่ะ
ปล. หายไปนานเลยพี่เสี่ยวหลิงหวังว่าคงยังสบายดีนะคะ
ปล. HBD ย้อนหลังให้หมีตัวนึง
ปล. พี่ส้ม พี่สาวสุดสวย ถ้าผ่านมาแถวนี้ล่ะก็ คิดถึงพี่ส้มนะคะ หวังว่าพี่จะสบายดีนะคะ
